ang buhay at pakikipagsapalaran ni markie

una sa lahat, ako'y humihingi ng paumanhin kung ang panulatan na ito ay hindi ko nalalagyan ng bagong lathala.  bukod sa marami akong inaatupag, lalo na sa aking trabaho, eh mahirap pala ang magpatakbo ng dalawang (sa totoo lang, eh tatlo) panulatan.  ngunit sisikapin ko na magkaroon ng minsan sa isang buwan na lathala, para man lang maipatuloy ko ang pagkakaroon ko ng panulatan na purong tagalog.  katulad ng sa kabilang panulatan ko na wala kang mababasang salitang tagalog pwera sa mga lugar, dito eh maipapahayag ko ang sarili ko sa wikang tagalog at walang halong bahid ng dayuhang wika.  pwera lamang siguro sa mga nakikita nyong mga palamuti na hango syempre sa wikang dayuhan, kasi ito'y hango sa estados unidos.  pero sa mga aking isinusulat, o ipapahayag, eh purong-purong tagalog lamang.  inuulit ko, sa mga malimit magbasa nito, ang aking paumanhin sa matagal na hindi ko pagsulat.

kamusta nga pala ang inyong tag-araw?  grabe, sobrang init!!  inaasahan ko man lang ngayong hunyo eh mag-u-uulan na, eh hindi pa rin.  pota, ang hirap tuloy matulog sa hapon!! 

ngayong linggo, nakalaan ang ating pansin sa pag-gunita ng araw ng mga puso.  karamihan, kung hindi lahat satin ay abala sa pag-bili ng mga bulaklak, mga minatamis at kung anu-ano pang bagay na makakapagpahabag sa puso ng ating nobya o asawa.  ngunit sa isang katulad ko na nag-iisa lang, masasabi ko ba na kasama ako sa mga dapat magdiwang ng araw na ito?  syempre, sasabihin ninyo, "oo" sa dahilan na "ang pag-ibig naman ay para sa lahat, may kabiyak man o wala."  pero teka, kung ganon nga, eh baket tuwing sasapit ang ganitong panahon, ang makikita nalang natin na nakadikit sa pag-gunita ng araw ng mga puso ay si kupido, dalawang puso ng mga nagmamahalang mag-nobya o mag-asawa, at, nito lamang nakaraang sabado sa panulukan ng roxas at quirino, mga pagtitipon na para lamang sa mga taong may kasama sa buhay?  maari ba namang pumunta ka doon at kaibigan lang ang iyong kasama tapos hindi kayo maghahalikan?  buti sana kung ganon ka-bukas ang isip ng kaibigan mong lalake o babae.  kung hindi, jologs ka kung ganon.  pumunta ka pa, diba?

ganon na ba talaga ang tingin ng lipunan sa araw ng mga puso?  hindi naman sa nagrereklamo ako dahil wala akong nobya, ngunit siguro naisip ko lang ito kasi nasanay nako na nag-iisa at nakikita ko ang hindi nakikita ng ibang tao.  siguradong kokontrahin ko ang mga sinabi ko kung may nobya nako ng dalawa, tatlo o apat na taon nang nakakaraan.  ito nalang ba ang nakikita nating anyo ng pag-ibig?  paano na yung pagmamahal sa magulang, sa kapatid, kamag-anak, kaibigan....eh yung pagmamahal sa bayan, dapat din bang isama sa pagdiwang ng araw ng mga puso?

alam natin na maraming anyo ang pag-ibig.  ang nakakalungkot lang isipin ay alam nga natin ito, ngunit dalawa o tatlo lang ang kinikilala natin.  ang mas malala pa, iisa lang ang ating pinag-kukusang loob na bigyang buhay o bigyang pansin sa ating pang araw-araw na gawain.  nakakahangang tignan ang ilan sa ating mga kababayan na nagbibigay ng parangal sa ating bansa sa paglahok at pagwagi sa iba't ibang timpalak o tagisan ng talino, ganda, lakas, sining at marining silang sabihin na para sa bayan ang kanilang tagumpay.  kagaya ng kay manny pacquiao ilang linggo na ang nakakaraan.  nakita natin kung paano sya nakapagpa-isa, kahit ilang oras lang, sa ating bansa nang manalo sya sa kanyang kalaban at napatunayang magaling ang pinoy.  ngunit hanggang doon nalang ang pagkakaisa natin.  nung nabanggit nyang dapat na tayong magkaisa para malunasan na ang ating problema, marami sa ating kababayan ang nag-taas ng kilay at sinabing, "naku, napulitika lang yan ni gloria dahil kasama nya ang unang ginoo sa mga nanood sa laban nya."  putang ina!!  ganon nalang ba ang kayang gawin ng kabilang panig sa pulitika?  ang sirain ang salita ng isang nagbigay parangal satin?  hindi ko na palalawigin pa ang paksang iyon kasi iyon ay ibang pag-uusap na.

ang nais ko lang naman ay pansinin natin ang iba pang anyo ng pag-ibig.  siguro, sa mga nangyayari sa bansa natin, nakakalimutan na natin na hindi lang pagtibok sa pansariling pagmamahal ang dapat nating maramdaman, ngunit mas palawakin pa natin ito.  sa mga namatay sa pasig noong nakaraang sabado, sa magulang na naghihirap para tayo'y makatapos sa pag-aaral, sa ating kapatid na nagtiya-tiyaga sa ating kakulitan, kabulastugan at kalokohan, o sa mga kaibigan nating matagal na nating hindi nakikita o nakakausap man lang; nararapat din silang mahalin, at isama sa pag-gunita ng araw ng mga puso.

siguro nga, nagrereklamo lang ako.  kainis pag wala kang nobya 'no?

bago ang lahat, nawa'y sana ay nagkaroon kayo ng masayang pagsalubong sa bagong taon nitong nakaraang sabado.  ako, gaya ng nakaugalian, nakipag-salu-salo kaming magkakamag-anak sa hanay ng aking ina sa aming bahay.  nag-inuman, nagsindi ng mga paputok at kumain hanggang sa kami'y mabusog.  pakiramdam ko tuloy ay lalo pa akong nadagdagan ng timbang.  puta, kelangan ko na talagang magsimulang mag-unat-unat at ibaba ang aking katabaan!

naisip ko ngayon-ngayon lang ang pangungusap na ginawa kong pang-ibabaw na bandera.  madalas nating sabihin ang "tuloy ang ligaya" kahit na anong mangyari.  madalas kong naririnig ito sa larong "bingo" na kapag marami nang namumuro sa kanilang karta at nabunot ang isang numero, tapos maghihintay kung may tatama.  kung walang nanalo, isisigaw bigla ng taga-bola, "tuloy ang ligaya!!"  siguro maihahambing din nating ito sa pagpasok ng bagong taon.  syempre naman, masaya nating isinalubong ang bagong taon kaya walang ibang dahilan na simulan din natin ang bawat araw ng taong ito na sinasabi natin sa ating sarili, "tuloy ang ligaya" kahit ano pa mang suliranin ang bumabalot sa ating buhay.  siguro din dahil sa ating pagka-pilipino na palaharap sa pag-asa o kaya'y nakagisnang umasa na may magandang darating din balang araw kaya natin nasasabi ito.  ganun pa man, nakakatuwang isipin ito dahil ang mga tao sa ibang bansa ay hindi ganito o hindi kasing pareho natin sa pagkakaroon ng pag-asang gaganda ang takbo ng buhay.  ang madalas at nakakalungkot isipin ay mababalitaan mo nalang na ang isang tao sa isang maunlad na bansa ay bigla nalang magpapakamatay dahil sa maliit na bagay.  kung tutuusin, sila pa nga yung mas masagana ang buhay, sila pa yung madaling maubusan ng pag-asa.

malaki ang pasasalamat ko sa nakaraang taon.  kahit na nagkaroon ako ng masasakit na pangyayari, lalo na sa larangan ng pansariling damdamin, masasabi ko pa rin na kahit paano, maganda ang naging takbo ng nakaraang taon para sa akin.  inaasahan ko na kasing dami rin--kung hindi mas marami pa--ang mga pagsubok na darating sa akin ngayong taong ito (mabuti na ang sigurado sa pag-tantya).  ngunit ganon talaga ang buhay.  minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.  pero sana naman ay maging kalimitan akong nasa itaas ngayong taon.

tuloy ang ligaya!!!

dahil sa isang kaibigan, naisip ko rin na magtayo ng isa pang pagbubuntunan ko ng aking mga nasasaloobin at gustong ipahayag tungkol sa kahit ano.  ang pagkakaiba lang dito sa mga nauna kong ipinapahayag ay una, ito ay nasa wikang pilipino.  datapwa't pipilitin ko na ang lahat ng mga salita dito ay nasa aking wikang tinubuan, may mga ilan-ilang salita na hindi talagang mapapabayaang isulat sa wikang inggles.  pero hangga't sa aking makakaya, ito ay pilipino at pananatilihin kong pilipino.  ikalawa, dito ay pagsasamahin ko ang aking dalawang pagkatao:  ang pagkataong sawi sa pag-ibig at nagiging masalimuot ang pag-tingin sa buhay, at ang pagkataong palatawa, o ang markie na may "madilim" na pagkaugali.  hahahaha!

kaya halika na't sumama sa aking dalawang pagkatao, sa kanilang mga kasihayan at katatawanan, kalungkutan at pagdadalamhati, kamunduhan at kahalayan, pag-ibig at pagkakawang-gawa, kabastusan at kabulastugan.  tiyak marami kayong mababasa dito.

naknamputa....

masaya 'to.

simulan na!

yehey!!